تبلیغات
محیط زیست - مطالب دی 1394
سه شنبه 8 دی 1394

روستایی که مردمش رئیس‌جمهور را نمی‌شناسند

   نوشته شده توسط: حسن مرادپور    

اینجا نه برق هست نه آب و نه بهداشت و درمان؛ اینجا نه از مسئولی خبری می‌شود و نه حتی از آنتن موبایل و سیگنال‌ رادیو و تلویزیون؛ اینجا نه اخبار معنایی دارد و نه سیاست؛ زندگی در اینجا سال‌ها است به حاشیه رفته و زمان ده‌ها سال است متوقف مانده...

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی طنین یاس، به نقل ازخبرگزاری تسنیم، تصور پا گذاشتن به نقطه‌ای آن‌قدر دورافتاده که حتی کودکانش در تمام عمر، «جعبه جادویی تلویزیون» را به‌چشم ندیده‌اند و حس فشردن کلید برق و روشن شدن فضای تاریک، برایشان باورنکردنی است، آن‌قدر غیرقابل باور هست که پیه 2000 کیلومتر سفر را به تن بمالی و تمام سختی و ناامنی رسیدن به این نقطه را به جان بخری؛ غیرقابل باور است مجسم کردن زندگی مردمانی که هیچ تصوری از زندگی امروز و مظاهر بَدَوی آن هم ندارند؛ از تلویزیون و تلفن و برق و اخبار و جنجال‌های سیاسی و فوتبالی تا تغذیه و بهداشت و حتی سرپناهی امن؛ آن‌قدر غیرقابل باور که حس ماجراجویت را زنده می‌کند و وقتی پا به این سفر می‌گذاری، می‌توانی حس عجیب کریستف کلمب در کشف نقطه‌ای ناشناخته روی این کره خاکی را بعد از قرن‌ها در وجودت حس کنی...

از تهران به چابهار؛ از چابهار به نیک‌شهر؛ از نیک‌شهر به بنت و از بنت به «تُتان»؛ از اینجا به بعد هم دیگر نه جاده‌ای هست و نه نقشه‌ای؛ تا چشم کار می‌کند کوه است و صخره و سنگ و درختچه‌هایی که از لابه‌لای صخره‌ها، سر بر آورده و کنار رودخانه بزرگ و نیمه‌خشک «هاکان»، بیابان نشین شده‌اند...

روستای پوقومزی آخرین روستایی است که می‌توان ته‌مانده‌های زندگی هزاره سوم را در آن دید و از اینجا به بعد باید قید تمام امکانات اولیه را زد؛ از امواج موبایل و دسترسی به تلفن تا برق و آب و حتی فرکانس رادیو و تلویزیون؛ زندگی در این نقطه از دنیا، یعنی زندگی به‌سبک ده‌ها سال پیش.

با یکی از اهالی و چند راه بلد، همراه می‌شویم؛ مسیر، آن قدر صعب العبور است که تنها تویوتای دو کابین، از پس عبور از سنگ و چاله‌هایش بر می‌آید... تنه آهنی و زنگ زده تویوتا، به آرامی‌کش و قوسی به خودش می‌دهد و کج و معوج و با احتیاط، یکی یکی، سنگ و کلوخ و چاله و تپه‌های سنگی و خاکی را رد می‌کند؛ در میان سکوت وهم آور کوهستان، صدای قژقژ فنرهای ژاپنی و تق تقِ به هم کوبیده شدن لوله‌های فلزی کلاشینکف‌های روسی  داخل کابین، بد جوری توی دلت را خالی می‌کند؛ پسر جوانی که لباس بلوچی آبی به تن کرده، دستش را روی قنداق کلاشینکف روسی‌اش می‌گذارد و می‌گوید «اینجا امنه؛ مشکلی نیست» ولی لحن کلامش، طپش قلبت را بیشتر می‌کند.

راه بلد میانسال که منطقه را مثل کف دست می‌شناسد شروع می‌کند به شمردن روستاهای این منطقه؛  روستاهایی که نه برق دارند، نه آب و نه حتی پای امواج رادیو، تلویزیون و یا موبایل به آنجا رسیده؛ روستاهایی که ساکنانشان در محرومیت و فقر کامل به سر می‌برند... کج دار و مریض نام چند روستا را از میان لهجه غلیظ بلوچی راه بلدمان متوجه می‌شوم و یادداشت می‌کنم؛ روستای گورجه تک، تخت پشت، کُناردر، ریکو، زیبدوک، سرگِل، براگان، میرعبدالله، سیرکی، گزم آهو و ...؛ می‌گوید اینها نه برق دارند و نه آب.

زیر بار بردنمان به روستای گزم آهو، سیرکی و میرعبدالله نمی‌رود؛ می‌گوید:

-  اینها را نمی‌شود رفت...

- چرا؟

- نه اینکه نمی‌شود؛ با ماشین راه نداره.

- حتی با این؟ (به تویوتا اشاره می‌کنم)

- نه اصلا راه دسترسی ندارن؛ اگر می‌خواید باید چند ساعتی پیاده بریم.

- خب باشد می‌رویم.

- نه امروز نمی‌شود؛ به تاریکی می‌خوریم.

کلاشینکف روسی‌اش را توی دست جا به جا می‌کند و فرمان تویوتا را به سمت روستای کُناردر می‌چرخاند؛ روستایی در مجاورت رودخانه سدیچ و درست در نقطه‌ای مقابل کوه عظیم میخان در مرز سیستان و بلوچستان و هرمزگان؛ روستایی به غایت محروم، با 50-40 خانواری که علی رغم وجود چند آلونک ویرانه سیمانی، هنوز کپرنشین مانده‌اند...

تویوتا با صدای بلندی در میان کپرها ترمز می‌کند؛ لاستیک‌های پهن ژاپنی، چند متری روی خاک‌ها کشیده می‌شود و حسابی گرد و خاک می‌کنند؛ گرد و خاک که فروکش می‌کند چهره آفتاب سوخته مردها، پوست چروکیده زن‌ها و پاهای برهنه کودکانی که تویوتا را دوره کرده اند، شوکه مان می‌کند؛ مردمانی که چهره‌هایشان از شدت خشونت طبیعت منطقه و سوءتغذیه شدید و محرومیت، لاغر، چروکیده و زرد شده و در اثر آفتاب سوزان، کاملا سوخته است.

نمی‌دانم به خاطر لباس‌های غیر بلوچی‌مان است که ما را با مسئولین اشتباه گرفته اند یا به دلیل هیکل‌های گوشتی‌مان؛ خلاصه دوره مان کرده اند و با زبان بلوچی محلی، از مشکلاتشان می‌گویند؛ هر کسی چیزی می‌گوید و در این میان تنها کودکانی که تا به حال غریبه‌ای را با این شکل و شمایل ندیده‌اند، مات و مبهوت نگاهمان می‌کنند؛ راه بلد میانسال، ما را به داخل کپر نوسازی می‌کشاند؛ کپر عروس و دامادی است که چند روز پیش ازدواج کرده اند؛ کپر «یکشنبه و همسرش»؛ اسم همسرش را نمی‌گوید؛ می‌گویند بلوچ عادت ندارد نام همسرش را پیش غریبه‌ها ببرد...

عزیز تنها جوانی است که فارسی را سلیس صحبت می‌کند؛ از وضعیت زندگی اهالی می‌پرسم و می‌گوید: «از دستاوردهای جمهوری اسلامی، تنها 45 هزار تومانی است که نصیب برخی‌ها می شود و بعضی از اهالی هم از آن محرومند و گرنه از بقیه امکانات محروم مانده‌ایم؛ نه آب شربی داریم و نه برق و امکاناتی برای درمان؛ خداکند که شما برای ما کاری کنید که پیش امام خمینی و رهبری و شهدا شرمنده نباشید» با دست به زن چروکیده‌ای اشاره می‌کند که کودک حدوداً یک ساله‌ای را در آغوش گرفته و می‌گوید: «این بچه دستش امروز سوخته؛ خودتان ببینید؛ ولی ما کاری نمی‌توانیم بکنیم؛ نه دکتری هست نه دارویی»...  سراغ کودک می‌روم؛ دستش بدجوری سوخته و پوست نازک دستش حسابی تاول زده و ور آمده؛ آنقدر شدید گریه می‌کند که هر از گاهی نفسش بند می‌آید...

- مگه بیمه روستایی نیستید؟

- (تلخ می‌خندد) اینها حتی شناسنامه هم ندارن چه برسه به بیمه؛ اینها یارانه هم نمی‌گیرن...

- خب تا نزدیک ترین بیمارستان چقدر فاصله داریم؟

- تا تُتان 40 کیلومتر راهه؛ اونجا هم همیشه دکتر نیست؛ اگر هم باشه ماشینی نداریم که تا اونجا بریم؛ اونجا هم فقط یه بهداریه؛ بیمارستان توی بنته که 100 کیلومتر با اینجا فاصله داره...

پدرش، محمد یک ساله را بغل می‌گیرد و شیشه شیر کبره بسته‌ای را که سرش کنده شده، در دهان محمد یک ساله می‌گذارد تا آرام شود؛ شروع می‌کند به صحبت؛ لهجه‌اش بلوچی است و بیشتر از آنکه لب‌هایش تکان بخورد، دست‌هایش تکان می‌خورد تا با ایما و اشاره منظورش را برساند؛ چشم‌هایش نشئه است و با همان حال نشئگی به شیشه شیر کبره بسته محمد اشاره می‌کند و می‌گوید:

-  توی این 8 ماه فقط چای خورده.

متعجب نگاهش می‌کنم

- مادرش رو ببین؛ شیر داره که به این بچه بده؟! خشکه خشکه؛ - و با دست به مادر محمد اشاره می‌کند که از سوتغذیه رنگش زرد زرد شده و لباس بلند و گشاد بلوچی‌اش به تنش زار می‌زند؛ محمد گریه می‌کند و با چشم‌های کم رمقش، رد شیشه شیری که در دست پدرش و با ایما و اشاره‌هایش تکان تکان می‌خورد را دنبال می‌کند و برای رساندن دهانش به شیشه شیر کبره بسته تقلا می‌کند- ما هم که پول نداریم براش شیر بخریم؛ مجبوریم که با چای، سیرش کنیم.

عزیز وسط حرف‌هایش می‌پرد و می‌گوید: این وضع همه اهالی اینجا است و با دست به پسربچه 6-5 ساله‌ای اشاره می‌کند که در حال خوردن ساقه درخت است...

از درآمد اهالی می‌پرسم و مادر محمد با لهجه غلیظش کلماتی را می‌گوید و عزیز ترجمه می‌کند:

- می‌گه تنها درآمدشون حصیر بافیه؛ توی یه ماه هرچی حصیر می‌بافن می‌فروشن و یه کیسه آرد می‌خرن.

راه بلد، لب‌هایش را به گوشم نزدیک می‌کند و می‌گوید: تمام غذای این‌ها نونه و خرما و شیر بز؛ اگه حیونی هم در حال تلف شدن باشه حلالش می‌کنن و گوشتش رو همون روز می‌خورن؛ متعجب نگاهش می‌کنم و می‌گم همون روز؟ سر تکان می‌دهد و با لهجه غلیظ بلوچی، به زن میانسالی که کنار عزیز ایستاده چیزی می‌گوید. عزیز دست ما را می‌گیرد و به همراه زن میانسال به سمت چند تکه چوبی که توی زمین کاشته شده و دورش حصیری کشیده شده می‌برد؛ زن میانسال که تقریباً هیچ کدام از کلماتش برایمان مفهوم نیست، قسمتی از حصیر را کنار می‌زند و دبه‌های آب را نشانمان می‌دهد و با ایما و اشاره به ما می‌فهماند که این محوطه، یخچال اهالی «کنار در» است و دبه‌های آب را برای خنک شدن اینجا می‌گذارند؛ یخچالی کاملاً اولیه و بدوی...

محرومیت اهالی این روستا و زندگی بدوی آن‌ها چنان تحت تاثیرمان قرار داده که باورش امکان پذیر نیست؛ زندگی به سبک و روش صدها سال پیش در گوشه‌ای از ایران خودمان؛ زندگی عجیبی که رسانه‌ها و اخبار هیچ جایی در آن ندارند و امواج رادیو و تلویزیون و موبایل و یا هر وسیله ارتباطی دیگری راه به آنجا نیافته و زندگی اهالی این خطه را در عین سختی، کاملاً ایزوله کرده است؛ آنقدر ایزوله که برخی از اهالی، حتی نام رئیس جمهور فعلی و روسای جمهور قبل را هم نمی‌دانند و تنها نام احمدی نژاد را به واسطه یارانه‌ای که زندگی‌شان را متحول کرده، شنیده‌اند...

اما فارغ از تمام محرومیت‌های زندگی اهالی این روستا، چگونگی تهیه آب آشامیدنی اهالی روستا نیز دیدنی بود؛ آنجا که زنان و دختران این روستا هر روز مجبور بودند 6-5 نوبت، نزدیک به 30 دقیقه راه را پیاده تا رسیدن به چشمه‌ای که در نزدیک رودخانه قرار داشت طی کنند و در هر نوبت، قابلمه یا دبه‌ای را از آب پر کرده و تا روستا به دوش بکشند.

اقامت چند ساعته در میان این روستا و در شرایط آب و هوایی و گرم این منطقه، آنقدر دردآور است که تصور قرار گرفتن به جای اهالی این روستا را غیر قابل درک می‌کند؛ غیرقابل درک و تحمل نه از باب محرومیت‌های صرف این روستا، بلکه بابت احساسی که مثل خوره، به جان این اهالی افتاده و حس ناخوشایندی فراموش شدن را در وجودشان پررنگ و امید به بهبود شرایط را در دل‌های خسته‌شان کمرنگ‌ کرده است.


نارضایتی سازمان آتش نشانی از تجمع آتش نشانان!
سخنگو سازمان آتش نشانی گفت: سازمان آتش نشانی در جریان این تجمع مقابل ساختمان شهرداری تهران نبوده است و این خبر را ابتدا از طریق رسانه ها و خبرگزاری ها شنیده است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرنگار، صبح یکشنبه (دیروز)، جمعی از نیروهای سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی تهران در اعتراض به قانون مشاغل سخت و زیان آور و همچنین برخی مشکلات صنفی و رفاهی خود در مقابل ساختمان شهرداری تهران تجمع کردند.

شرکت کنندگان در این تجمع که تعداد آنها به حدود 200نفر می رسید، خواستار پیگیری و اقدامات قاطع مسئولان شهرداری و شورای شهر تهران نسبت به رفع مشکلات صنفی و رفاهی خود بودند.

این معترضان با وجودی که لباسهای فرم خدمت به تن داشتند، ترجیح دادند با بستن سر و صورت خود، کار شناسایی چهره شان را برای مسئولان شهرداری مشکلتر کنند تا احتمالا پس از این تجمع برایشان مشکلی پیش نیاید.
بر اساس این گزارش، پس از حضور و سخنرانی معاون خدمات شهری شهرداری تهران در جمع آتش نشانان معترض، این تجمع با متفرق شدن افراد خاتمه یافت.
 
برگزاری تجمع اعتراضی نیروهای سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران از چند روز قبل از طریق گروهها و شبکه های اجتماعی اطلاع رسانی شده بود.
 
در فراخوان این تجمع اعلام شده بود که در اعتراض به نادیده گرفته شدن قانون مشاغل سخت و زیان آور و برخی مشکلات صنفی و رفاهی آتش نشانان به همراه خانواده های خود مقابل ساختمان شهرداری تهران در خیابان بهشت تجمع خواهیم کرد.
 
 این در حالیست که سال گذشته و پس از آنکه بحران آتش سوزی در خیابان جمهوری و مرگ ۲ کارگر زن در صحن علنی شورای شهر باعث انتقادات زیادی به این سازمان شد، محمدباقر قالیباف شهردار تهران، سعید شریف زاده به جای رضا خوشزاد به سازمان آتش نشانی فرستاد.
 
 شهردار تهران در حکم این مدیر جدید به او تکلیف کرده بود مسایلی مانند ارتقاء و بهبود سیستم ایمنی و خدمات آتش نشانی، کاهش زمان رسیدن به محل آتش سوزی،‌ تهیه برنامه جامع ایمنی و پیشگیری از وقوع آتش سوزی، نظارت بر استانداردهای ایمنی درساختمان و توسعه و ترویج روشهای اتکایی و جبرانی در حوادث آتش سوزی بایدمدنظر قرار گیرد.
 
 به همین منظور، خبرنگاراجتماعی پایگاه اطلاع رسانی "خبرنگار" پیگر این موضوع از سخنگوی سازمان آتش نشانی شد.

 در همین راستا سید جلال ملکی می گوید: سازمان آتش نشانی در جریان این تجمع مقابل ساختمان شهرداری تهران نبوده است و این خبر را ابتدا از طریق رسانه ها و خبرگزاری ها شنیده است که در لحظات اول به کذب بودن آن نیز فکر کردیم.

 سخنگو سازمان آتش نشانی در خصوص رفع خواسته و مشکلات آتش نشانان نیز گفت: اگر تجمع کنندگان اصول وضوابط را رعایت کرده بودند و ابتدا موضوع را در سازمان خود مطرح می کردند، قطعا ما نسبت به این موضوع  پاسخگو و همچنین پیگیر رفع مشکلات و مسائل مربوط به تجمع آن ها بودیم.

پ . ن :
 نظرات بینندگان      
سعید     1394/09/23 - 18:30    
دروغگوها پس جریان آن تعهدنامه ها، آن جلسه ها و... چه بود؟! چگونه انکار میکنید؟؟!!
آرش     1394/09/24 - 10:12    
   
 به جون مادرم دروغ میگه اینا از همه چی خبر داشتن گفتن اگه برید میکنن تو گونی میبرنتون از همه تعهد گرفتن کسی نره تهدید به جا به جایی و اخراج کردن خدا تو شاهد باش که ما جونمون تو دستمونه واسه کمک به مردم اینا حق و حقوق ما رو که از مالیات و بیت المال هست رو نمیدن و ما رو دروغ گو صدا میزنن. خدا تو شاهد باش به خدا یه حساب دار از بیرون بیاد تو سازمان 10 تا بابک زنجانی در میاره از توش بعد اینا پشت پرچم امام حسین قایم شدن آی امام حسین ازتون نگذره که حق الناس کردین
علی     1394/09/24 - 14:06    

به خدا دروغ میگن همشون خبر داشتن 2 ماه پیش جلوی درب اداره مرکزی خودمون به بچه ها قول دادن فقط من یه چیزی بگم اینها سر شهردار هم کلاه گذاشتن تمام ماشینهایی که روز 7 مهر افتتاح کردند همشون دوباره برگشته تو کارخانه ها تجهیز بشه یعنی اگر اون روز شهردار می گفت یه سطل زباله آتش گرفته خاموش کنید نمیتونستن چون ماشینها پمپ نداشت.
ققنوس     1394/09/24 - 21:16    
حیف کلمه همکار که روته هیچوقت نمیبخشمت. به این پست های سازمانی دل نبند دادا. . .
رضا     1394/09/25 - 13:41    
 آقا زهرشون ریختن دیروز یک سری از بچه ها را که جلوی شهرداری جمع شده بودند حکماشون را زدند و در اختیار گذاشتنشون خیلی نامردن اون آقای جلال ملکی معلوم نیست بهش قول چی دادن که اینجوری حرف می زنه آقای ملکی 2 ماه پیش ترکیه خوش گذشت؟! نگذار بگم واقعا حیف کلمه همکار که روی شما گذاشتن!
ناشناس     1394/09/25 - 15:33    

..........شما که آقای ملکی دروغ گو نیستی!!!!!!!!!..............
ناشناس     1394/09/27 - 23:44    
 دروغ گو می شود از سامانه اتوماسیون نامه اداری تهد نامه را پیگیری کرد که دروغ می گوید 


شنبه 5 دی 1394

بی نظیر ترین راننده تاکسی دنیا وسط تهران + عکس

   نوشته شده توسط: حسن مرادپور    نوع مطلب :متفرقه ،

اخیرا تصویری از یک راننده تاکسی، با اطلاعیه ای خاص در ماشینش در فضای مجازی منتشر شده است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرنگار، رانندگی آن هم از نوع رانندگی تاکسی، شغلی است که خیلی از جوانان قدیمی و امروزی به آن مشغول هستند و جزء یکی از پراسترس ترین و سرسام آورترین شغل ها است چراکه باید هر روز با چند ده شهروند آن هم با عقاید و افکار مختلف در ارتباط باشد و در واقع یکی از شغل هایی است که ارتباط کلامی بیشتری با اکثر مردم دارد.

در این بین راننده هایی وجود دارند که در کنار هم صحبتی با مردم، وجدان مردانگی شان نیز زبان‌زد عام و خاص نیز هست. تصویر زیر، مربوط به یکی از همین راننده های با وجدان است که در شهر شلوغ و پرازدحامی چون تهران در حال مسافرکشی است.



بینظیر ترین راننده تاکسی دنیا وسط تهران +عکس